اونروز کلاس تشکیل نمی شد  اما من و لیلا و حاجیه موندیم توی کلاس مرضیه-دوست صمیمی من_هم به جمع ما اضافه شد ورفت روی صندلی استاد نشست داشتیم در مورد مارها بحث می کردیم بحثمون خیلی داغ و خیلی جالب شده بود که مرضیه عصبانی شد و گفت بچه ها میزمو تکون ندید دیگه من گفتم مرضیه ما که هممون روبروت نشستیم  آخه کی هست میزتو تکون بده؟؟؟مرضیه هم یه نگاهی کردو گفت شاید پای خودم بوده  خورده به میزدوباره بحث ادامه پیدا کرد ولیلا داشت راج به ویژگی مارها حرف میزد که پنجره ها شروع کردن به لرزیدن مرضیه گفت چرا پنجره ها تکون می خوره حاجیه گفت فکر کنم باد میاد گفتم نه احتمالاً اطراف دانشگاه دارن ساختمون سازی می کنن ورفتیم پنجره رو بستیم ودوباره لیلا ادامه داد به داستان تعریف کردن همینجوری که داشتیم حرف می زدیم یکدفعه یه دختری با عجله درو باز کرد و اومد تو و افتاد روی صندلی رنگش مثل گچ سفید شده بود و دست و پاهاش می لرزید انقدر شوکه شده بود که اصلاً نمی تونست حرف بزنه یه لیوان اب دادیم بهش گفتیم چی شده؟گفت زلزله و دیگه حرفی نزد ما هم همینطور بهش نگاه می کردیم انگار تا بحال آدم ندیده بودیم همچین وارسیش می کردیم تا اینکه حالش یه کمی بهتر شد و پا شد رفت ما  هم همینطوری نگاش می کردیم که مرضیه اومد دستمو گرفت و گفت غزال بیا بریم ببینیم چی شده هیچ آدمیزادی دیده نمی شد رفتیم طبقه بالا دیدیم وووووووووووو

زلزله  به حدی شدید بود که همه از کلاسااومده بودن بیرون و تند تند داشتن با هم حرف می زدن و منو مرضیه  یه نگاهی به اونا می انداختیم یه نگاهی به خودمون وبعد یه دل سیر خندیدیم.